PNA (przenośny system nawigacji) jest w przeciwieństwie do stałych systemów nawigacyjnych montowanych przez producentów samochodów, przenośnym systemem nawigacyjnym, który można swobodnie przenosić z samochodu do samochodu. Można powiedzieć że PNA jest pewnego rodzaju palmtopem (PDA), którego funkcja została ograniczona jedynie do odbioru sygnału GPS i wyliczania pozycji obiektu, w którym system ten został zamontowany.

Sztuka nawigacji pochodzi prawdopodobnie już z przed 6000 lat, gdzie po raz pierwszy pojawiła się w Indiach (Sindh) oraz równocześnie prawdopodobnie w Egipcie (dzisiejsze terytorium Libanu). Od I wieku naszej ery sztuka ta była rozwijana głównie na morzach, a z czasem zaczęto stosować ją również podczas podróży na lądzie. Od roku 1500 po Chrystusie zaczęły powstawać pierwsze mapy świata, które z czasem udoskonalano i uszczegółowiano. W XI stuleciu w Chinach powstał pierwszy kompas. W Europie pojawił się dopiero 100 lat później. Około wieku XV zaczęto rozwijać nawigację w oparciu o astronomię (słońce i gwiazda polarna).

Do roku 2004 wyniesiono na orbitę już około 50 satelitów, których zadaniem jest wyliczanie i wyznaczanie pozycji różnych obiektów. Ta sieć satelitów określona została jako - Global Positioning System (GPS) i jest podstawą każdego systemu nawigacyjnego.

Łącznie około 50 satelit odpowiada za nawigację na ziemi! Wykorzystując czas trwania przesyłania sygnału począwszy od PDA lub innego urządzenia do nawigacji do satelity obliczana jest długość i szerokość geograficzna. Na przecięciu się współrzędnych znajduje się urządzenie wysyłające sygnał. Punkt wyjścia we wszystkich systemach nawigacji.

Teoretycznie wystarczy sygnał z 3 satelit, Aby obliczyć dokładną pozycję i wysokość danego obiektu. W praktyce jednak odbiorniki GPS nie posiadają tak dokładnego zegara, aby aż tak dokładnie obliczyć czas przesyłu sygnału. Dlatego niezbędny jest sygnał z czwartego satelity.